تبلیغات
وبلاگ مینا 70 - مقاله ی ستارگان (قسمت دوم)
 
 
كاربر گرامی، خوش آمدید!   WellCome To MyBlog
 
موضوعات سایت
بخش های سایت
  فیلم و كلیپ

  كسب در آمد
  خبر
  مطالب جالب
  اس ام اس
  ترفند
  افزایش بازدید سایت
  دانلود
  آهنگ جدید
  موبایل
  طنز
  عكس
  مقاله
  دینی و مذهبی
  داستان

جستجو


لوگو سایت

وبلاگ مینا 70


لوگوی دوستان

برترین سایت دانلود ایران

تبلیغات سایت




عنوان این پست مقاله ی ستارگان (قسمت دوم) و از بخش داغ کن - کلوب دات کام مقاله , می باشد

 

مقاله ی ستارگان (قسمت دوم)

 

روی ادامه مطلب كلیك كنید

صورت فلكی منطقه ای از كره آسمان است كه با توجه به شكل بندی و آرایش ظاهری ستارگان به اشیاء و حیوانات و اشخاص مختلف تشبیه شده است نام بیشتر صورت های فلكی ریشه اساطیری و افسانه ای داشته و طلوع و غروب و همچنین موقیتشان نسبت به ماه و خورشید سیارات ، در گذشته منشا خیر و شر حوادث زمینی تلقی می شد با این وجود ، همان شكل بندی و نام گذاری كه با مقاصد و باورهای غالبا خرافی صورت گرفته امروزه به عنوان بهترین شیوه دسته بندی ظاهری ستارگان در بهترین اطلسها ی اختر شناسی به كار می رود .

ویژگی های ستارگان

اختر شناسان با به كار گیری ابزارهای مناسب برای مشاهده ستارگان و با اطلاع از قوانین و اصول فزیك ، شیمی و ریاضیات دانش فراوانی در باره ستارگان بدست آورده اند . درباره روش های كار آنان در قسمت های بعدی توضیحی خواهیم داد ، ولی شما می توانید خود با مطالعه بیشتر آگاهی زیادتری از آنها

بدست آورید .

فاصله : اندازه ی فاصله ی میان زمین و حدود 6000 ستاره ای كه در نزدیكی زمین واقع اند ، با استفاده از روشی به نام اختلاف منظر ( parallax ) محاسبه می شود . البته باید توجه داشت كه حتی برای نزدیكترین ستاره ها هم مقدار جا به جایی ظاهری در فضا كم است و در مقایسه ، از اندازه قطر یك سكه كه از فضای یك كیلومتری به آن نگاه شود بیش تر نیست . به همین سبب این روش برای تعیین فاصله ستارگان دور دست عملی نیست .

فاصله ی متوسط زمین از خورشید برابر 150 میلیون كیلومتر است كه برابر با یك واحد ستاره شناسی انتخاب می شود . فاصله نزدیك ترین ستاره به ما ، بعد از خورشید ، یعنی قنطورس نزدیك ( proxima centaury ) برابر 270 هزار واحد ستاره شناسی است! از آنجا كه فاصله ی ستارگان با ما و نیز ستارگان دیگر فوق العاده زیاد است ، برای تعیین این فواصل از واحد دیگری به نام سال نوری ( فاصله ای كه نور در طول یك سال طی می كند ) استفاده می شود و این فاصله نزدیك به 10 تریلیون كیلومتر است ( km 1012×1/9 ) . با این واحد ، فاصله ی خورشید تا زمین حدود 8 دقیقه نوری است .

بزرگی و چگالی : ستارگان از لحاظ بزرگی بسیار مختلف اند . كوچك ترین آن ها كمی از زمین بزرگتر است و بزرگ ترین آن ها كه تا كنون شناخته شده به نام گیرنده ی عنان ، قطری در حدود 2/3 میلیارد كیلومتر دارد ، یعنی حدود 2300 برابر قطر خورشید . اگر این ستاره در مركز منظومه شمسی قرار داشت ، تا حدود مدار زحل را در بر می گرفت!

اختلاف در چگالی یا تراكم ستارگان ، از تفاوت بزرگی آنها زیادتر است . چگالی ستاره ای به نام ابط الجوزا در حدود یك ده میلیونیم تراكم خورشید است ، یعنی رقیق تر از هر نوع خلا ممكن كه ما می توانیم پدید آوریم . از طرف دیگر ستارگانی از قبیل ستاره ی همراه شعرای یمانی به نام كوتوله ی سفید وجود دارند كه یك سانتی متر مكعب از آن ها ، اگر در روی زمین باشد ، بیش تر از یك تن وزن دارد! چگالی بیش ترین ستارگان در بین این دو حد قرار می گیرند .

نور : اگر شما با یك نور سنج دوربین عكاسی به طرف چراغ خیابان بروید خواهید دید كه عقربه نور سنج درجه ی بیش تر و بیش تری را نشان می دهد . حال اگر فاصله ی خود را با چراغ به نصف برسانید مشاهده خواهید كرد كه

نور سنج مقدار نور را چهار برابر ( نه دو برابر ) مقدار اولیه نشان می دهد . علت آن است كه شدت نور به نسبت عكس مجذور فاصله تغییر می كند ( چرا؟ ) . بدین ترتیب با در دست داشتن فاصله می توان مقدار نور یك چراغ را محاسبه كرد .

از این جهت وضع ستاره ها هم تفاوتی با وضع چراغهای خیابان ندارد . مقدار نوری كه از ستاره به ما می رسد تابع دو چیز است : مقدار واقعی تشعشعاتی كه از ستاره خارج می شوند ( نور واقعی آن ) و مقدار فاصله آن از زمین ، كه با ضرب كردن مجذور فاصله در مقدار نور ظاهری می توان مقدار نور واقعی ستاره را محاسبه كرد.

نور واقعی ستارگان 6-10 تا 106 برابر نور خورشید تغییر نمی كند . نكته جالبی كه در این میان وجود دارد این است كه بین مقدار نور و جرم ستاره های رشته ی اصلی رابطه ای وجود دارد و می توان گفت مقدار نور به نسبت مكعب جرم تغییر می كند ( یعنی اگر جرم خورشید دو برابر شود ، مقدار نورش 8 برابر می شود ) .

تركیب شیمیایی : تجزیه طیفی نور ستاره ها نشان می دهد كه عناصر موجود در

ستارگان هم از نوع همان عناصری است كه در زمین یافت می شوند ، اما با نسبت های متفاوت . بیش تر ستارگان اصولا از هیدروژن و هلیم تشكیل شده اند و مقدار در صد عناصری از قبیل آهن ، تیتان ، كلسیم ، سدیم و غیره در آن ها از یك در صد حجم تجاوز نمی كند . خورشید ما هم در حدود 75 در صد هیدروژن و 23 در صد هلیم دارد و برای بقیه عناصر ، كه از روی طیف تعدادشان بیش از 60 نوع تشخیص داده شده است ، فقط دو در صد حجم باقی می ماند .

انواع گوناگون ستارگان

در كیهان ستارگان بسیار گوناگونی وجود دارند. چه بسا كه بعضی از انواع را هنوز تشخیص نداده باشیم . آنهایی را كه می شناسیم ، می توانیم به شكل ساده ای كه در نمودار فوق می بینید طبقه بندی كنیم . ستارگان را می توان بر اساس دما و درخشندگی آنها طبقه بندی كرد . نمودار بالا نشان می دهد كه خورشید ما ستاره ای از نوع G است و به شایع ترین گروه ستارگان تعلق دارد . ستارگان بسیار داغ تر از خورشید ما در كیهان فراوان اند . مثلا معتقدند كه دمای سطح ستاره (( سیماك اعزل )) ( یا سنبله ) كه از جمله ستارگان نوع O است و به رنگ سفید متمایل به آبی روشن می درخشد ، حداقل در حدود 200000 سانتیگراد ( 360000  ) فارنهایت است . از سوی دیگر دمای سطح قطب العقرب دیدالجوزا ، كه به غول های سرخ موسوم اند و از ستارگان عظیم نوع M به شمار می آیند ، زیر 30000 سانتی گراد ( 54000 فارنهایت ) رقم زده شده است . برخی از ستارگان از نظر مرحله تكاملی خود با بقیه فرق دارند . اختر شناسان نمی توانند به مطالعه زندگی و مرگ تك تك ستارگان بپردازند ، چه این جریان ، جریانی بسیار طولانی است اما می توان به مطالعه مجموعه ای از ستارگان در مراحل گوناگون تكاملشان پرداخت و در خصوص چگونگی پیوند این مراحل به یكدیگر ، نظریه ای ارائه داد . در مورد ستاره خودمان ، خورشید ، باید گفت كه تقریبا نیمی از عمر خود را كرده است ، هنگامی كه سن خورشید به 10000 میلیون سال برسد ، منبسط و سرخ تر خواهد شد . پس از آنكه از مرحله غول سرخ می گذرد ، گرانش آن باعث خواهد شد كه ستاره در خود جمع شود وبسیار كوچكتر گردد . وقتی كه ستاره ما تا منتها درجه خود جمع شود و به كوتوله سفید با چگالی بسیار زیاد تبدیل خواهد شد . در فرجام كار ، آن كوتوله سفید هم كاملا تاریك خواهد گردید . پایان زندگی برخی ستارگان با انفجاری بسیار شدید تر همراه است . ستارگان منفجر شده به ابر نو اختر موسوم اند . عكس صفحه 42 مثال بسیار گویایی است . گاه این انفجارهای شدید ، ابر های عظیمی از غبار و خرده سنگ به وجود می آورد كه سحابی نام گرفته اند . (( سحابی فرچنگ )) یكی از بهترین نمونه های شناخته شده است . فقط ستارگان بزرگ با انفجاری عظیم به زندگی خود خاتمه می دهند . ( خورشید ما آن اندازه بزرگ نیست ) توده گاز ئیدروژن در یك ستاره بزرگ به قدری زیاد است كه موجب می شود آن ستاره تندتر از خورشید ما بسوزد . این امر به دلیل آن است كه گرانشی كلان ستاره گاز را در هم می فشرد و اتم های آن را به یكدیگر نزدیك تر می كند . اتم های ئیدروژن به هم جوش می خورند و تشكیل هلیوم می دهند. سپس گرانش باعث تركیب اتم های هلیوم می شود تا اكسیژن ، كربن ، نئون ، سیلسیوم ، گوگرد ، آرگون ، كلسیم ، و سرانجام آهن فراهم گردد . سرانجام اینكه ستاره به پیازی غول پیكر می ماند كه گازی سنگین مثل آهن را در میان و گازهای سبكتر را در خارج خود دارد . انرژی كه مقابل نیروی گرانش عمل می كند ، ناگهان به پایان می رسد . آهن منقبض می گردد و به صورت گلوله ای در می آید كه فقط حدودا 25 كیلومتر ( 15 مایل ) قطر دارد . در این حال ، انرژی زیادی آزاد می شود و ستاره را متلاشی می كند انرژی آزاد شده به قدری عظیم است كه موجب تشكیل عناصر شیمیایی جدید و سنگین تر از آهن ، طلا ، سرب و اورانیوم می شود . آنچه معمولا بر جای می ماند ، توده بسیار چگالی به نام ستاره نوترونی است . ماده این ستاره به قدری چگال است كه یك گلوله آن ( به اندازه ساچمه ) به اندازه عظیم ترین ساختمان روی زمین وزن دارد . اگر ستاره نترونی به دور خود بچرخد به آن تپ اختر می گویند زیرا امواج رادیویی تپنده از سوی آن گسیل می شود به نظر می رسد كه برخی ستارگان نوترونی هسته هایی بسیار چگال دارند و می توانند بیش از اینها در خود جمع شوند . در این حالت گرانش ستاره نوترونی بیشتر و بیشتر می شود . تا به آنجا كه هیچ چیز ، حتی نور ، نمی تواند از چنگ آن بگریزد و ستاره به یك سیاه چاله بدل می گردد .

 

واژه های مهم  

ابر نواختر = ستاره ای در حال انفجار

تغییر طول موج قرمز = بلندتر شدن طول موج نور قرمز به هنگام مشاهده ی كهكشان های گوناگون

سیاه چاله = منطقه ای از فضا كه چگالی آن به حدی زیاد است كه حتی به نور اجازه فرار نمی دهد

نظریه انفجار عظیم = نظریه ای كه بر اساس آن ، فضا ، زمان و انرژی موجود در كیهان ، در 15000 میلیون سال پیش منشا واحدی داشته اند .

كوتوله سفید

لایه های خارجی ستاره ما به فضا پرتاب شده و تمامی هلیوم موجود در هسته روزی به پایان خواهد رسید . بدون سوخت و ناتوان از تولید انرژی برای اداره نواحی فوقانی سر انجام خورشید این جنگ طولانی را به نیروی كشش می بازد . تمامی مواد باقیمانده به فرو پاشیدن ادامه می دهند و در انتها جسمی به كوچكی كره زمین باقی می ماند . خورشید تبدیل به یك كوتوله سفید می شود جسمی آنچنان فشرده كه یك قاشق چای خوری از آن بیشتر از یك تن وزن خواهد داشت ! كوتوله سفید هیچ نوع سوختی برای همجوشی هسته ای در اختیار ندارد ، اما با این حال به درخشیدن ادامه می دهد . این درخشش بر اثر انرژی حاصل از فروپاشی آن به وجود می آید . اما بلاخره این انرژی هم تمام می شود و كوتوله سفید شروع به سرد شدن می كند . مانند خاكستری كه در حال خاموش

شدن است .

كوتوله سیاه

در حالی كه آخرین نشانه های حیات خورشید ناپدید می شود . ابتدا رنگ زرد و بعد قرمز از خود منتشر می كند و بعد دیگر هیچ نوری را ساطح نمی كند ، اتمهای آن تا آنجا كه از نظر فیزیكی امكان پذیر است به هم فشرده شده اند و فروپاشی بیشتر امكان پذیر نخواهد بود . دیگر هیچ منبع انرژی ( حتی كشش ) در اختیار ندارد و همانند یك جسم نیم سوخته به اندازه كره زمین به سرد شدن ادامه می دهد در پایان دمای آن به سردی فضای اطرافش می شود و هیچ گونه انرژی یا نوری منتشر نمی كند . این كوتوله سیاه اشباع شده از كربن بدون اینكه دیده شود در فضا سرگردان می شود و هیچ نشانه ای از آغاز حیات پر ماجرایش و سخاوتمندیهای دوران میانسالی اش و در انتها نابودی مرگبارش از خود نشان نمی دهد . اما ممكن است یك روز ، در حالی كه در فضای بیكران در حال حركت است به یك ابر عظیم دیگر برخورد كند .

كهكشان ها و جهان بزرگ

همه ی ستاره هایی كه به هنگام شب در آسمان مشاهده می كنیم در مجموعه ای گرد آمده اند كه به كهكشان راه شیری معروف است . منظومه شمسی خود ما هم بخشی از همین كهكشان است . در این صورت آیا آنچه در فضا وجود دارد ، همین یك مجموعه است ! با نگاه كردن به تصویر 6-10 میتوانید حدس بزنید كه بجز كهكشان ما مجموعه ستارگان یا كهكشان های بسیار متعدد دیگری هم در فضا وجود دارد كه تعداد ستارگان هر یك ، ممكن است به میلیون ها عدد برسد . تعداد خود كهكشان ها هم خارج از حد شمارش است . در عین حال ، بین كهكشان ها گاهی هزارها و بلكه میلیون ها سال نوری فاصله است. بنا بر این ، عملا باید گفت كه فضا بی انتها است .

كهكشان راه شیری ، مانند چرخی بزرگ به دور خود می چرخد . خورشید و ستارگان نزدیك ما با سرعت 240 كیلومتر در ثانیه حول مركز كهكشان در حركتند ! اما به علت عظمت كهكشان ، 200 میلیون سال طول میكشد تا خورشید یك بار حول مركز آن بچرخد .

البته ، كهكشان های دیگر ، چنان دورند كه فقط با تلسكوپ های بزرگ آن هم در مدت زمان طولانی می توان از آنها عكس گرفت .                          

عمر سالخورده ترین ستاره ها

عالم ما در دورن خود اجسامی چون كره زمین یا ستاره های كهن سال دارد كه سن و سال آنها را به دقت بسیار می توان معلوم كرد . این سن و سال باید مساوی یا پایینتر از سن كائنات باشد زیرا نمی توان كائناتی را ( كه همه چیز در آن باید باشد ) فرض كرد كه اشیا درون آن عمری بیشتر از خود داشته باشند . انبوه های گویچه ای از زمره قدیمی ترین های كائناتند كه در اولین میلیارد سال عمر عالم پدیدار شده اند و می توان به عنوان دومین ساعت شنی كیهانی مورد استفاده ما قرار گیرد . اگر ستاره ها را در این انبوه به منزله ساكنان این قریه بنگریم ، ستاره شناس می تواند سن و سال هر ستاره را از طریق مطالعه مشخصات فزیكی آنها از قبیل توده هر كدام یا درخشندگی هر یك معلوم كند .

این نكته معلوم است كه تمام ستاره های یك انبوه گویچه ای در یك زمان معین متولد شده اند و همه آنها محصول انهدام و فروریختگی یك ابر میان ستاره ای ئیدروژن و هلیم اند و مثل ابناء بشر بعضی ستاره ها نیز (( چاق و چله )) تر ، متراكم تر و روشنتر از ستاره ای دیگر به دنیا قدم نهاده اند . این ستاره های توده دار و تابنده ، ذخیره انرژی هسته ای خود را با شتاب بیشتری مصرف می كنند و زودتر از دیگران به آخر خط می رسند . و می میرند . چند میلیون سال میزیند و می روند . جرقه پر كاهی در تاریخ دراز كائنات ! در عوض ستاره های رنجور یعنی ستاره های كم جثه تر و كم نور تر انرژی خود را با صرفه جویی بیشتر مصرف می كنند و بر روی ذخیره خود میلیاردها سال عمر می كنند . خورشید ما یكی از ستاره های مقتصد و صرفه جو است . او تا حالا 5/4 میلیارد سال زیسته است ، اما هنوز در نیمه عمر خود است . ستاره های لاغرتر و كم پرتو تر از خورشید ، بیش از او خواهد زیست ، شاید تا بیست میلیارد سال . ستاره شناس وقتی به قریه (( انبوه گوچه ای )) می نگرد فقط با ستاره های رنجور و ناتوان و نه چندان پر نور برخورد می كند و به این نتیجه می رسد كه سالهای عمر ستاره ها در انبوه گویچه ای یعنی عمر سالخورده ترین ستاره ها ی كائنات به رقمی میان دوازده و یك میایارد سال خواهد بود . طرفداران نظریه بیگ بنگ از این نتیجه گیری شاد مانند زیرادومین ساعت شنی كیهانی نیز تقریبا همین سن و سال را نشان میدهد .

كهكشانها چگونه پدید آمدند؟

اختر شناسان براین تصورند كه جهان در آن هنگام كه شكل گرفت به صورت جسم كوچكی كه تمام جرم آن به طور یكنواخت گسترده بود . چگونه آن جرم یكنواخت به صورت تكه هایی در آمد كه كهكشانها از آنها ساخته شد برخی از اختر شناسان بر این باورند كه كهكشانها از ماده بسیار متراكمی كه سیاه چاله نام دارد شكل گرفتند وبه نیروی جاذبه گاز وغبار را به سوی خود كشیدند و جمع این دو ستارگان را پدید آوردند . این امر روشن می سازد كه چرا در مركز كهكشانها سیاه چاله هایی وجود دارند . اختر شناسان دیگر عقیده های دیگری دارند ولی هیچ كس به درستی نمی داند كه كهكشانها چگونه پدید آمده اند .

   

                                  پایان

 :: لینك ثابت نویسنده : مینا رضا پور نظرات و پیشنهادات Comment  

مطالب پیشین

تغییر مدیریت و آدرس وبلاگ
اس ام اس های مربوط به طولانی ترین شب سال - اس ام اس شب یلدا sms
دوباره اومدم
خواص ازدواج
فوتبال در بهشت!
دروغ گوی حرفه ای!
یه آگهی جالب
آرزوی عجیب
جک های جدید
کلیپ حرکت عجیب یک کودک ایرانی با دست
اس ام اس های عاشقانه سزی جدید
کلیپ زیباترین گل رونالدو
۱۵۸ عکس جالب تاریخی از انقلاب سال ۱۳۵۷
كلیپ آخرت بسكتبال
سوتی در یك مراسم رسمی در عراق


اطلاعات سایت
 

مدیران و نویسندگان
مینا رضا پور
شروین مدرس
Mani private
m davodi

آمار بازدیدكنندگان
امروز :
دیروز :
كل :

مطالب و نظرات
كل مطالب :
كل نظر ها :


لینكدونی
وبلاگ صفادشت
tafriho sargarmi
یه دل كوچولو
وبلاگ فریاد آذربایجان
اسرار کائنات..موجودات فضایی
دانلود موزیك جدید
ایالت متحده باغچه شاهی
رهایی
آرشیو لینكدونی

نظرسنجی

لینك دوستان
:: وبلاگ صفادشت

صفحه اصلی |  ارتبــــــــــــــاط با ما |  ایمیل |  طراح قالب |  صفحه خانگی



Powered By www.EbrahimOnline.ir | Email:Mr.Eshafiei@gmail.com